راه بهشت

مردي با اسب و سگش در جاده اي راه مي رفتند. هنگام عبور از کنار درخت

 عظيمي، صاعقه اي فرود آمد

و آنها را کشت. اما مرد نفهميد که ديگر اين دنيا را ترك کرده است و همچنان

با دو جانورش پيش رفت.

گاهي مدت ها طول مي کشد تا مرده ها به شرايط جديد خودشان

پي ببرند.

پياد ه روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي ريختند و به

شدت تشنه بودند. در يك پيچ

جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند که چشمه اي بود که آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر

رو به مرد دروازه بان

کرد: »روز به خير، اينجا کجاست

که اينقدر قشنگ است؟

دروازه بان: روز به خير، اينجا بهشت است. 

 - چه خوب که به بهشت رسيديم، خيلي تشنه ايم.

دروازه بان به چشمه اشاره کرد و گفت: »مي توانيد وارد شويد و هر چه قدر

 دلتان مي خواهد بنوشيد.

- اسب و سگم هم تشنه اند.

نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب

بنوشد. از نگهبان تشكر کرد و به

راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعه اي

رسيدند. راه ورود به اين مزرعه،

دروازه اي قديمي بود که به يك جاده خاکي با درختاني در دو طرفش باز مي

 شد. مردي در زير سايه

درخت ها دراز کشيده بود و صورتش را با کلاهي پوشانده بود، احتمالأ

خوابيده بود.

مسافر گفت: روز به خير

مرد با سرش جواب داد.

- ما خيلي تشنه ايم.، من، اسبم و سگم.

مرد به جايي اشاره کرد و گفت: ميان آن سنگ ها چشمه اي است. هرقدر

که مي خواهيد بنوشيد.

مرد، اسب و سگ، به کنار چشمه رفتند و تشنگي شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر کرد. مرد گفت: هر وقت که دوست داشتيد، مي توانيد

 برگرديد.

مسافر پرسيد: فقط مي خواهم بدانم نام اينجا چيست؟

- بهشت

- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!

- آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

 اين اطلاعات غلط باعث

سردرگمي زيادي مي شود!

- کاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي کنند. چون تمام آنهايي

 که حاضرند بهترين

دوستانشان را ترك کنند، همانجا مي مانند...

بخشي از کتاب »شيطان و دوشزه پريم «، پائولو کوئيلو